Een heimwee naar het lopen op zo'n weg als hier boven op het plaatje knaagt aan me. Wat dat toch is, ik kan het niet zeggen. Het was toch echt wel afzien af en toe. De berg op met 10 kilo meer in mijn rugzak dan de vorige dag voor mijn gevoel, op het matje slapen, maar toch, ik zou zo weer willen gaan!

Terugkijkend op deze weg door Portugal en Spanje zie ik groene velden, stukken met mooie natuur, vooral in Portugal heel aardige mensen, veel asfalt, in Spanje een drukke camino. Maar dat komt ook door de maand augustus. Een goede les, nooit meer in de zomervakantie. Dat zal voor alle wandelpaden gelden. Het was prima met Arnoud te lopen, we hadden goede momenten, maar ik geef er toch de voorkeur aan om alleen te gaan. Ik ben nu eenmaal een beetje een eigenwijs, zelfstandig mens, nog meer op me zelf denk ik, door het nu meer dan 3 jaar alleen zijn. En toch waardeer ik het gezelschap in de herbergen 's avonds, de ontmoetingen, de gesprekken.

Zoals de laatste avond in Santiago. Met Ingrid en jaap, de hagenaars, gingen we naar een tapasbar. Dat was een succes. De witte wijn smaakte goed en de tapas waren weer voortreffelijk. Tot slot dronken Arnoud en ik nog een porto ter afsluiting van de camino.
En dan de treinreis. Bijna 12 uur in een snikhete, tjokvolle trein, zonder water in de toiletten, maar met een mooi uitzicht. Vanaf Santiago, via Ourense, León, Burgos, San Sebastián naar Hendaye. Ik herkende meerdere plekken van mijn tocht van 2 jaar geleden. Arnoud bleef in een hotel in Hendaye, had geen zin in de nachttrein. Ik kon nog net een couchette bemachtigen, helemaal blij met het idee dat ik de volgende morgen bij het aankomen in Parijs om 7H Annette zou zien! En daar was ze dan mijn lieve dochter. Samen ontbeten, het was kort maar krachtig. Ze bracht me een eindje richting metro en ging toen snel naar haar werk. Alles liep op rolletjes, metro, direct de Thalys naar Rotterdam, aansluiting met trein naar Eindhoven en dan de bus naar huis. Het is elke keer spannend zoals de poesjes naar me kijken als ik thuis kom. Heel toepasselijk, de kat uit de boom kijken. Maar dan direct blij dat ik er ben, miauwen om aandacht, om aangehaald te worden. En nu weer wennen aan het dagelijkse leven. Ik was wel heel wat minder lang weg, en ik ben hier ook weer blij. Ik ben een bevoorrecht mens dat ik dit allemaal kan en mag doen, deze wondermooie tochten met zoveel belevenissen.

Als afsluiting van deze tocht een lied van Rikkert Zuiderveld

DE PELGRIM
De pelgrim kwam ik tegen op mijn weg naar avondland
Ik vroeg hem: zeg waar is je reis naar toe
Je naam wordt oud, je schoenen zijn versleten onderhand
En ben je al dat zwerven nog niet moe
Het wordt al bijna donker, de weg is lang naar huis
Ik weet een bron die reizigers verkwikt
Die wonderwel ontspringt daar op die heuvel met dat kruis
De pelgrim zag me aan, hij keek verschrikt

Ik weet het, sprak de pelgrim, die is er inderdaad
De oorsprong van het leven en de deugd
Je wordt opnieuw geboren, zegt men als je er in baadt
En krijgt een nieuwe naam, een tweede jeugd
Kom volg mij beste pelgrim en blijf niet langer staan
Je wilt toch vinden, naar 'k veronderstel
Het spreekwoord zegt: Wie zoekt, die vindt, ik kom er net vandaan
Daarom ken ik de weg hier wonderwel

Het spijt mij, zei de pelgrim, 't vinden is maar schijn
mijn wegen zijn bepaald door zon en maan
Voor mij is er geen waarheid dan onderweg te zijn
En 'k heb nog eeuwen lang alleen te gaan
Toen ik hem zag vertrekken die stille vreemdeling
Ontvouwde zich een angstig visioen
Terwijl hij langzaam verder tastte in de schemering
En zelden heb ik zo gehuild als toen.